Odeon De Spiegel

Toen Evelien twitterde: 'Wie wil met me mee naar première van Un ballo in maschera van @reisopera. Voorwaarde: nooit opera bezocht en recensie achteraf’, zag ik mijn kans schoon en heb ik direct gereageerd. De animo bleek overweldigend, dus ik had weinig hoop. Maar na twee weken kreeg ik eindelijk het verlossende woord: ik was uitgenodigd om samen met een date én Evelien op 23 januari naar de première van ‘Un ballo in maschera’ in Enschede te gaan!

Naar de opera dus. En nu? Ik had eigenlijk geen idee wat ik ervan moest verwachten. Even rondvragen in mijn omgeving leverde reacties op als: ‘Opera, dat is toch voor oude mensen?’ En: ‘Dat is toch hartstikke saai?’ Zelf had ik het idee dat opera’s altijd werden bezocht door een wat oudere specifieke groep liefhebbers. Waar ik me meteen al op verheugde, was dat ik mijn smoking eindelijk weer eens uit de kast zou mogen trekken. Dat hoort natuurlijk ook bij opera. Helaas was niets minder waar. ‘Feestelijk, maar geen smoking’ was de dresscode. Geen smoking dus, maar wel een opgeluchte date.

Ik besloot me maar een beetje te gaan inlezen in de materie. Want ook al was ik een opera-groentje, ik wilde natuurlijk niet helemaal als n00b voor de dag komen. Wikipedia bood zoals altijd uitkomst. ‘Un ballo maschera’ bleek een gemaskerd bal en geschreven door Verdi. Het verhaal is spannend: driehoeksverhoudingen, machtsintriges en moord op de koning. Goede Tijden is er niets bij! Evelien hielp ook een handje door met een interview met de regisseur van de opera en een kijkje achter de schermen te laten zien. Let the show begin!

Vanuit de hoofdstad afgereisd naar het verre oosten, worden we om half acht hartelijk ontvangen door Evelien en Arno in het Nationaal Muziekkwartier in Enschede. De thuishaven van de Nationale Reisopera, zo leren we al snel. Het publiek dat rondloopt, lijkt wat ouder maar toch niet zo oud als verwacht. Geen rolator gezien. Na een kopje koffie (gratis!) gaan we vol verwachting de zaal in. We hebben prachtige plaatsen en zitten, zo horen we, op dezelfde rij als het hele creatieve team van de Nationale Reisopera. Op stand dus.

De voorstelling begint en het eerste dat opvalt is het decor. Ik verwacht een pleintje in een middeleeuws Italiaans dorpje, maar beland in een hypermoderne en eigentijds verlichte glazen kas. De spelers staan op het toneel. Wat zijn het er veel! Ze dragen allemaal witte kleding. Mooie witte jurken en pakken. Maar niemand draagt hetzelfde. Ik waan me bijna op Sensation White. Er staat wel 60 man op het podium. Dan begint het. Vanaf het eerste moment is alles indrukwekkend!  De zangers en zangeressen trekken in hun eentje, onversterkt de hele zaal. Ongelofelijk. Als ze dan ook nog eens allemaal tegelijk gaan zingen, komt er echt een muur van geluid ons tegemoet. Ondanks dat alle zang in het Italiaans is, is het verhaal perfect te volgen dankzij de ondertiteling boven het podium. Het verhaal laat zich het best omschrijven als een soap. Moord, overspel, vriendschap, verraad. Een beetje alsof Jef Alberts er vandoor wilt met Laura en Robert hem vervolgens verraadt en wilt vermoorden. Alleen dan waren de hoofdrolspelers geen broers maar vrienden. De rest van het verhaal is te lezen op   Wikipedia maar mij is altijd verteld dat het bij kunst om de vorm gaat, niet om de inhoud. Soap voor gevorderden, misschien is dat toch de beste omschrijving van het verhaal.

Na een korte pauze wordt al snel verder gegaan met deel 2. En dan is het opeens voorbij. Anderhalf uur zijn in no-time voorbij. Op een twee snikkende vrouwen na heeft niets mijn aandacht van het podium kunnen krijgen. Er is zoveel gebeurd op het podium, ieder moment gebeurt er weer iets onverwachts of gebeurt er weer iets grappigs op de achtergrond.

Na afloop hebben we natuurlijk nagepraat en heeft Evelien ons nog meer verteld over (deze) opera. En leer ik nog meer. Zoals dat deze uitvoering wel erg modern en toegankelijk was voor een ontgroening, dat kaartjes (eerste rang!) maar 40 euro kosten en hoe de theaterbusiness verder in elkaar steekt. Het is nu maandag en mijn gevoel is niet veranderd. Het is niet zomaar een avondje uit. Het is echt een ervaring die je minimaal een keertje meegemaakt moet hebben maar die, wat mij betreft, zeker naar meer smaakt. Ik ben bijvoorbeeld nieuwsgierig naar de andere vormen geworden (hint, hint!). Ik ben een grote consument van evenementen en concerten. Meestal is zo’n avond gewoon een leuk uitje. Heel soms is het een ervaring. Onze avond in Enschede was er eentje!  Dank je wel Reisopera en Evelien!

Nog meer reacties uit het publiek zien?