Nederlands Symfonieorkest | HET Orkest van het Oosten
Mozarts laatste symfonieën
De drie laatste symfonieën van Mozart in één programma. Een groter genoegen voor de liefhebbers van pure schoonheid is haast niet denkbaar. Zeker niet in de wetenschap dat het (her)ontdekken van Mozarts klankwereld een van de specialismen is van chef-dirigent Jan Willem de Vriend. Mozart schreef zijn laatste drie symfonieën in de zomer van 1788, nagenoeg achter elkaar, in een paar weken tijd. Misschien bedoeld als (drie)eenheid, misschien ook niet. Wat telt is het scala aan stemmingen dat Mozart schijnbaar achteloos tevoorschijn tovert in zijn dansante 39e, melancholische 40e en magistrale 41e symfonie (‘Jupiter’) en waarmee hij luisteraars al ruim twee eeuwen verbijstert en ontroert. Programma: Mozart, Symfonie nr.39 | Mozart, Symfonie nr.40 | Mozart, Symfonie nr.41 ‘Jupiter’ | dirigent: Jan Willem de Vriend
Bij deze voorstelling is om 19.15 een gratis inleiding. U kunt hiervoor telefonisch reserveren via 038 4288 288.
Symfonie nr. 39
Deze symfonie klinkt anders dan de muziek die we van Mozart gewend zijn. Deels komt dit door lange aangehouden forte akkoorden en melodische lijnen die worden onderbroken en aan een ander instrument worden doorgegeven. Een grote vernieuwing is de introductie van het nieuwste instrument uit die tijd: de klarinet. Het derde deel, het menuet, wordt vaak gebruikt om de overgang tussen een indrukwekkend langzaam tweede deel en de finale kleiner te maken. Maar in deze symfonie is het menuet haast het meest memorabele deel, zonder iets af te doen aan de overweldigende indruk van de finale.
Symfonie nr. 40
De meeste werken van Mozart staan in een grote terts toonsoort en zijn daardoor opgewekt en vrolijk. Slechts een paar werken staan in mineur, waaronder deze symfonie. Het is waarschijnlijk de meest populaire symfonie, vaak gebruikt als ringtone op mobieltjes. Het heeft een prachtig evenwicht door droeve harmonieën gezet op soepel lopende ritmisch krachtige melodieën. De stijl van de symfonie wijst al vooruit naar de 19de eeuwse Romantiek.
Symfonie nr. 41
Mozart koos er voor om in deze symfonie geen gebruik te maken van de klarinet, toch had deze symfonie een grote impact. De symfonie is bekend geworden onder de naam Jupiter. Waarschijnlijk zo genoemd door Mozarts impresario Johann Peter Salomon. Typerend voor de symfonie is de vijfstemmige fuga aan het eind van het Molto allegro, maar er zijn meerdere fugatische elementen te vinden in het werk. Alle zijn kennis, kracht en talent voegt Mozart samen in deze symfonie en samen vormen deze een meesterwerk.
