Odeon De Spiegel

De Russische pianist Yury Favorin gooide tijdens de Belgische Koningin Elisabethwedstrijd hoge ogen met zijn 'muzikale rijpheid en grote intelligentie'. Nu zet hij deze vermogens in om een aantal mijlpalen uit de negentiende en vroeg-twintigste eeuwse pianoliteratuur te vertolken. Favorin koppelt de passie van de jeugd van Brahms aan de rijpe verhalende virtuositeit van Liszts Tweede Ballade en hij verbindt Debussy's technisch vooruitstrevende en muzikaal meeslepende Préludes met een mooie transcriptie van delen uit Tsjaikovski's ballet Doornroosje.

Programma
J. Brahms, Sonate voor piano nr. 2 in fis klein op. 2
F. Liszt, Ballade voor piano nr 2 in b klein
C. Debussy, 5 Préludes
P. Tsjaikovsky/Pletnev, Suite uit het ballet 'Doornroosje'

Yury Favorin, piano
De Russische pianist uit 1986 had als kind al aanleg voor muziek. Zo kon hij toen hij zes jaar oud was een aantal symfonieën van elkaar onderscheiden wat betreft dirigent en uitvoerende. Toen hij vijf jaar oud was begon hij met piano-en blokfluitles. Op zijn achtste ging hij naar het Gnesin Specialized Musical Primary School in Moskou, waar hij piano-, klarinet- en compositielessen kreeg. In 2004 startte hij zijn studie aan het conservatorium in Moskou, waar hij piano, compositie en kamermuzieklessen volgde. Hij studeerde Magna cum laude af in 2009.

Yury speelde op diverse festivals, zoals in Frankrijk, Japan en Rusland. Hij geeft regelmatig recitals over de hele wereld en zelfs benefietconcerten voor onder andere zieke kinderen. Hij werkte met vooraanstaande dirigenten, zoals Goodwin, Boulez en Alsop. Hij volgde diverse masterclasses en speelde in de meest prestigieuze zalen. Verder won hij diverse prijzen, zoals tijdens de Gyorgy Cziffra Foundation in Wenen, de Koningin Elisabeth Wedstrijd in Brussel en de International Olivier Messiaen Competition in Parijs. Ook met composities ontving hij prijzen. Momenteel vervolgt hij zijn studie aan het conservatorium in Moskou.

Programmatoelichting

Brahms Hij schreef zijn tweede piano sonate in Hamburg in 1853, een jaar later werd het werk gepubliceerd. Het was eigenlijk de eerste die hij schreef, maar omdat hij de C majeur sonate van een hogere kwaliteit vond, liet hij deze eerst publiceren. Het werk begin met een conventionele sonate vorm. Het tweede deel is een thema met variaties, gebaseerd op het Duitse ‘Mir ist leide’. De variaties bewegen zich van de mineur toonsoort naar de parallelle majeur toonladder. Het derde deel is een scherzo en trio, waarvan het beginthema bijna identiek is aan dat van het tweede deel. De finale begint met een korte introductie in A groot, wat na een coda in pianissimo weer terugkomt.

Liszt De tweede ballade in b mineur is waarschijnlijk gebaseerd op het literaire werk ‘Lenore’ van Gottfried August Bürger. Een 18e eeuws verhaal over een jonge vrouw die wanhopig wacht op nieuws over haar verloofde die aan het vechten is tijdens de oorlog. De ballade opent met een dreigende melodie van lange aangehouden tonen in het lage register. Het tweede thema in Fis groot staat in groot contrast met het eerste. Hierna volgt een worsteling van harmonieën en melodische fragmenten. Hierna keren de eerste en het tweede thema terug, waarna het stuk rustig en kalmerend eindigt met echo’s van het tweede thema.

Debussy De Préludes van Debussy zijn twee boeken met ieder 12 preludes. Debussy volgt, in tegenstelling tot J.S. Bach en Chopin, geen patroon van toonsoorten. Ieder boek schreef hij in een paar maanden, vrij snel voor Debussy. Boek 1 schreef hij rond 1910 en boek twee rond 1913. De titels van de preludes schreef Debussy pas aan het eind van ieder werk, zodat de uitvoerende het stuk op zijn eigen manier kon beleven. Waarschijnlijk heeft hij de titels bedacht om bij de luisteraar associaties op te roepen.

Tsjaikovski / Pletnev De directeur van de keizerlijke theaters in St. Petersburg vroeg Tsjaikovski in 1888 balletmuziek te schrijven voor het sprookje Doornroosje. Huiverig door het wegblijven van succes na het Zwanenmeer, vroeg hij de choreograaf een gedetailleerde uitleg wat voor muziek hij per handeling wilde. Met uitgebreide instructies ging Tsjaikovski aan de slag. Het werk werd populair en kreeg een vaste plaats in het Russische dansrepertoire. Om het werk in verkorte vorm bruikbaar te maken voor de concertzaal werd een zevendelige suite samengesteld. Mikhail Pletnev, een Russische pianist, dirigent en componist uit 1957, maakte hier een bewerking van voor solopiano.